Arena is voor paal gezet
We weten jullie te vinden
| | Terug naar Topics overzicht | | Plaats een reactie| |
|
Ga naar pagina:
[1][2][3][4][5][6][7][8][9][10][11][12] |
| |
De andere url werkt niet meer, dan maar zo. De foto 
DINA’s WREKERS, een epos
Als een lam werd hij ter slachting geleid. Als een schaap dat stom is voor zijn scheerders, zo deed hij zijn mond niet open.
Jes. 53
De aanleiding
Na het NSA-feest zou een meisje met een mini-rokje zijn belaagd, zo ging de mare. Ze zou zijn ontvoerd en op een bushokje gezet, op het doorzichtige glazen dak welteverstaan. Haar ontvoerders hadden dit snode plan opgevat om inzicht te verkrijgen in de brandende kwestie die hen de hele avond al vreselijk had beziggehouden: zou ze nu wel of geen tangaslipje dragen?
Simeon en Levi briesten van woede toen de diep gekwetste vader Jakob dit aan hen vertelde. Een onheilspellend gehuil werd aangeheven. De messen werden geslepen. De aderen opengesneden en Simeon drukte zijn wond op de wond van Levi. Het bloed van Levi begon te kolken door de aderen van Simeon en het bloed van Simeon door de aderen van Levi. Gillend keken zij elkaar aan met wijd opengesperde ogen. Hun woeste haren dansten wild rondom hun bezwete koppen. De harten beukten in een daverend ritme als van een kudde galopperende paarden. Na dit krachtverhogend ritueel had ieder het gevoel voor twee te tellen. Zij besloten daarop om zich een Sichemiet te verkiezen teneinde op hem zoete wraak te nemen. Het boze oog viel op de Arenaut (nee, geen Areanaut o.i.d., wat is dat voor een steenkolentaaltje) Thom van W., omdat van hem met zekerheid gezegd kon worden dat hij bij het NSA-feest van de partij was, wat zoveel zeggen wil als dat hij met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een aandeel heeft gehad in het onderhavige misdrijf. Bovendien deed het gerucht de ronde dat het kereltje in kwestie al sinds enige jaren onverantwoorde pogingen in het werk stelde om de wereld te terroriseren met een voor zijn doen veel te grote snavel, zodat het pleit al spoedig definitief in zijn nadeel werd beslecht.
De infiltratie van sociëteit Alveus Dei
Simeon en Levi lieten er verder duidelijk geen gras over groeien. Aangezien zij inmiddels elk voor twee telden, maakten zij zich op en trokken met vier krachten tegelijk naar Rotterdam, te weten Mr. White, Mr. Blue, Mr. Pink en Mr. Orange. Voor vertrek had mr. White op onnavolgbare wijze de auto en het politie-uniform geregeld, Mr. Blue een voedzame maaltijd bereid en de overige kledij verzorgd, Mr. Pink via zijn lucratieve contacten in Rotterdam plaatjes van het smoelwerk van de verdachte bemachtigd.
Eenmaal in Rotterdam aangekomen, werd de auto sluw achter sociëteit Alveus Dei geparkeerd. De goed uitziende Mr. White, Mr. Blue, Mr. Pink en Mr. Orange stapten uit. Na een korte patrouille langs sociëteit Alveus Dei en omgeving werd een waterdicht plan gesmeed. Mr. White nam positie in op een handvol meters afstand van de auto om de buurt in de gaten te houden, en eventuele vluchtroutes af te snijden. Ondertussen metamorfoseerde Mr. Orange zich in Agent Orange (denk ook aan Vietnam). Geflankeerd door Mr. Blue en Mr. Pink liep hij in vol ornaat naar sociëteit Alveus Dei. Op het plein verlieten Mr. Blue en Mr. Pink hem en kozen strategisch positie, zowel met oog op de beveiliging van Agent Orange als het afsnijden van mogelijke vluchtroutes. Agent Orange liep tot voor de deur van sociëteit Alveus Dei. Tot dan toe droeg hij de politiejas binnenstebuiten als een cape om de schouders om niet door politie opgemerkt te worden. Dat was geen overbodige luxe, want ondertussen reed er tot tweemaal toe een politiebusje voorbij. Op een teken van Mr. Pink liet Agent Orange zich snel en behendig de jas van de schouders glijden. Hij draaide de jas om en stak zijn armen in de mouwen. Vervolgens drukte Agent Orange op de bel van de tweede verdieping en wachtte af.
Het duurde niet lang of een verveelde stem diende zich krakend aan met de vraag: Ja? Agent Orange besloot daarop kort en krachtig zijn wensen uiteen te zetten met betrekking tot het pand: ik wil naar binnen. Uit het daarop vrijwel naadloos aansluitende gezoem concludeerde Agent Orange dat daar niet moeilijk over werd gedaan. Nadat hij de deur had opengeduwd liep Agent Orange vrijwel rechtstreeks naar de tweede verdieping. Ondertussen was er in de sociëteitszaal een kerstdiner gaande en stond de deur van de zaal wijdopen. Tevens waren er in de bestuurskamer mensen aanwezig, de deur stond op een kier. Agent Orange bleef echter onopgemerkt.
Thom van W. wordt door Agent Orange ingepakt en meegenomen.
In de deuropening die toegang bood tot de tweede verdieping stond een bleke jongeman te trillen. Onderdanig vroeg hij: wat komt u doen meneer? Agent Orange haalde omstandig pen en notitieblok uit zijn zak en keek de Arenaut vanonder zijn zware wenkbrauwen donker aan.
Ik ben op zoek naar ene Thom van W., ben jij dat toevallig? De Arenaut sloeg abrupt zijn ogen neer en antwoordde met licht overslaande stem: ja meneer. Agent Orange deelde mee dat hij door zijn superieuren gevraagd was om Thom van W. mee te nemen naar het hoofdbureau van Rotterdam, want daar werd op dat moment een verdachte verhoord die tijdens het onderzoek deze naam had laten vallen. Door als getuige bij het verhoor aanwezig te zijn zou hij het verhaal van de verdachte wellicht kunnen completeren. De Arenaut vroeg daarop om welke zaak het ging, waarop Agent Orange zei dat die zaak helaas nu niet nader kon worden aangeduid in verband met de vereiste geheimhouding met betrekking tot het onderzoek. Zou hij deze geheimhoudingsplicht schenden dan zou het leven van sommige betrokkenen in gevaar kunnen komen. En verder: ik snap dat je het vervelend vind om mee te moeten naar het bureau hoor, maar je hoeft er maar een half uurtje te zijn en dan kun je weer naar huis. Verder hoef je niet bang te zijn dat je als verdachte aangemerkt zult worden en kans loopt om een strafblad te krijgen. Je status is die van een getuige. De Arenaut pakte daarop zijn jas, schopte zijn slofjes uit, deed zijn schoentjes aan en volgde Agent Orange op weg naar beneden. De deur van de bestuurskamer was dicht evenals de deur van de zaal waarin het kerstdiner werd gehouden. De trappen en de gang waren leeg.
Thom van W. hobbelt als een schoothondje achter Agent Orange aan.
Ondertussen vertelde Agent Orange aan de Arenaut dat hij door zijn chef was opgepiept toen hij met zijn vrouw en kinderen gezellig aan het tv-kijken was. Omdat hij direct van huis was gekomen, had hij zijn privé-auto meegenomen. De wagen was achter de sociëteit geparkeerd, omdat deze parkeerplaats rustiger was dan elders. Hij wilde namelijk niet dat mensen zouden zien dat hij als politieagent uit zijn privé-auto zou stappen. Want anders loop je gevaar dat ze een deuk in je auto trappen wanneer je weg bent. Als politieagent ben je toch al niet zo populair in deze stad. Vervolgens liep Agent Orange met de Arenaut om het huizenblok heen waarin de sociëteit gevestigd is naar de parkeerplaats achter de sociëteit, een afstand van zeker honderd meter, waarbij de Arenaut als een goed afgericht schoothondje gedwee achter Agent Orange aandribbelde.
Gemoedelijk keuvelde Agent Orange wat over het studentenleven om ervoor te zorgen dat de Arenaut werd afgeleid. Agent Orange: die Navigators, dat zijn toch christenen?
Thom: ja? Agent Orange: dan drinken jullie zeker geen biertjes? Thom: oh nee, dat doen we wel, alleen natuurlijk wel met enige mate. Agent Orange: ja ik ken die Navigators niet zo goed, want ik ben zelf geen christen, maar je hoort wel eens wat, zie je. Moet je misschien een kauwgompje? Dat is goed tegen de zenuwen. De Aurenaut: nee dank u wel. Agent Orange: als we zodadelijk bij de auto komen dan is het de bedoeling dat je achterin gaat zitten, want m’n collega is hier in de buurt nog iemand aan het halen en die zal er wel zo aankomen.
Thom van W. sluit zichzelf op in de auto van Agent Orange.
Bij de auto aangekomen haalde Agent Orange de autosleutel uit zijn zak en klikte de auto open. Agent Orange nam plaats achter het stuur. De Arenaut liep vanzelf naar de andere kant van de auto, deed de deur open, klikte de stoel naar achteren en nam plaats op de achterbank. Agent Orange hoorde met genoegen hoe de Aurenaut vervolgens de stoel van de bijrijder naar zich toetrok en vastklikte. Toch leuk, zo’n drie-deurs-auto, dacht Agent Orange vals, die komt daar niet gemakkelijk meer uit. Enige tellen later kwamen de overige drie aanlopen. Agent
Orange besloot daarop het spelletje met de Arenaut zo lang mogelijk door te spelen.
Mr. White, Mr. Blue en Mr. Pink, nog onwetend van dit voornemen, hadden het heerlijke instappen vanaf ettelijke meters afstand tevreden waargenomen. Terwijl ze instapten zei Mr. Orange tegen de Arenaut, maar wel zo duidelijk dat eveneens Mr. White, Mr. Blue en Mr. Pink het konden horen: daar is mijn collega, hij is in burger. Ik zie trouwens dat hij geen getuige bij zich heeft, maar twee andere collega’s van me. Eveneens agenten in burger, zoals je ziet. Ze hebben hier bij de naburige café’s waarschijnlijk aan buurtonderzoek gedaan. In burger krijg je nu eenmaal meer los bij mensen, dan als je in uniform bent. Ze moeten blijkbaar ook mee naar het hoofdbureau. De Arenaut knikte begrijpend. Mr. White, Mr. Blue en Mr. Pink begrepen het gelukkig ook. Tegelijk transformeerden Mr. White, Mr. Blue en Mr. Pink in Agent White, Agent Blue en Agent Pink. Dat zij toevalligerwijs allen dezelfde kleding aanhadden, inclusief een opvallende opdruk op de linkerzijde van de borst, leek de Arenaut niet te interesseren.
Na behoorlijk wat geharrewar over wie de auto zou besturen, nam uiteindelijk Agent White achter het stuur plaats, aangezien hij daar verzekeringstechnisch voor getekend had. Dat eerst Agent Orange daar zat en er stevig over gediscussieerd werd, mocht geen argwaan wekken bij de nog altijd totaal overdonderde Thom van W… Omdat de Arenaut ondertussen achter de bestuurder was gaan zitten, vroeg Agent Orange aan de Arenaut om van zitplaats te verwisselen. Het zou beter zijn als hij zou opschuiven naar het midden. Dan zou hij namelijk aan beide zijden geflankeerd kunnen worden door een wat grotere kerel dan hem. Op zich geen overbodige luxe voor het geval dat de betovering van de Arenaut zijn kracht zou gaan verliezen. Agent Orange tot de Arenaut: we vertrouwen je wel, maar voor de zekerheid moeten we deze procedure in acht nemen met oog op de veiligheid van de bestuurder. Het protocol is namelijk dat er alleen een agent achter de bestuurder plaats mag nemen, zie je. De Arenaut antwoordde: Ok, geen probleem, ik ga wel in het midden zitten. Daar zat Thom dan, ingeklemd tussen Agent Pink en Agent Orange. Vervolgens startte Agent White de auto en reed de parkeerplaats af.
Agent Orange organiseert een verkleedpartij.
Het duurde niet lang of het mobieltje van de Arenaut ging af. Mag ik bellen meneer, zo vroeg Thom van W. beleefd aan Agent Orange. Agent Orange: dat mag hoor, alleen is het beter om niets los te laten over de omstandigheden waarin je nu verkeert. t’Is ook voor je eigen veiligheid dat ik je dit zeg. De Arenaut keek dankbaar op naar Agent Orange en stelde de overige inzittenden vervolgens gerust met te zeggen: maar natuurlijk doe ik dat niet. Gelukkig betrof het slechts een smsje.
Wat goed van je dat je je naam niet zei toen je aanbelde bij mij aan de deur, zo poogde de Arenaut Agent Orange te paaien. Agent Orange: natuurlijk doen we dat niet, want studenten doen over het algemeen nogal snel open. Als we de rust niet persé behoeven te verstoren dan doen we dat ook liever niet. Je moet toch toegeven dat wij het professioneel hebben aangepakt, niet? De Arenaut: dat valt niet te ontkennen, inderdaad. Dromerig keek hij voor zich uit. Ondertussen kreeg Agent Orange het knap benauwd in zijn politiejas, niet alleen vanwege de dikke voering van de jas, maar zeker ook vanwege de risico’s die nu eenmaal aan het dragen van een dergelijke outfit verbonden zijn. Agent Orange vroeg daarom aan Agent White om ergens te stoppen, zodat hij zich kon verkleden. Tegen de Arenaut zei Agent Orange: als het even kan dan trek ik dat apepakje uit. Sommige mensen denken dat agenten ervan houden om in uniform te lopen, maar geef mij maar gewoon een lekker zittende spijkerbroek en een paar goeie gympen. De Arenaut knikte instemmend. Agent White stopte vervolgens midden in Rotterdam bij een bushalte. Agent Orange stapte uit en ging zich dodelijk kalm verkleden achter de auto, waarbij de overige drie voor zich uitkijkend, ervoor zorgden dat Thom hun gezichten niet al te goed kon zien. Zij konden namelijk alleen door zeer veel moeite te doen hun voortdurende neiging tot schaterlachen begraven achter een strakke pokerface. Toen Agent Orange gereed was stapte hij, gekleed in een mooie sweater, droogjes weer in de auto en het gezel ging verder op weg.
Agent Orange belt de inspecteur en stelt Thom van W gerust.
Agent Orange herinnerde zich dat het plan was opgevat om de Arenaut in de uitgestrekte polder bij Gouda eruit te zetten. Hij vroeg daarom aan de bijrijder, Agent Blue, om diens mobiele telefoon. Hij bedacht dat hij net zou doen alsof hij zijn chef zou bellen om nadere instructies. Agent Orange bracht de telefoon aan zijn linkeroor, zodat de Arenaut die rechts van hem zat onmogelijk zou kunnen opvangen wat er aan de andere kant van de lijn allemaal gezegd zou worden. Agent Orange na enige tijd op gedempte toon: met mij. Je weet wie ik ben he? Zeg je Gouda? Het is dat u het me opdraagt. Ik zal het zo goed mogelijk uitleggen aan hem. Daarop meldde Agent Orange dat het plan was gewijzigd en dat de getuige overgebracht diende te worden naar een politiebureau in Gouda in plaats van het hoofdbureau in Rotterdam. Dat Agent White daarbij de Opel Corsa al geruime tijd aan het voorsorteren was om richting Gouda te gaan, en tijdens het telefoongesprek zelfs de afslag naar Gouda al nam, was de Arenaut nog niet opgevallen. De Arenaut begon gelijk te sputteren: ja eh, dit gaat waarschijnlijk wel wat langer dan een half uurtje duren of niet? Moet u begrijpen agent, ik vind het allemaal erg spannend hier, maar ik weet natuurlijk absoluut niet wat er gebeuren gaat. Ik heb zojuist kort afscheid genomen van een vriendin die naar Amerika vertrekt, en graag zou ik haar nog wat langer spreken. Agent Orange: dat begrijp ik. Maar je moet bedenken dat getuigen een bevoorrechte positie hebben. Ze vervullen namelijk een belangrijke rol bij het politieonderzoek. Zonder getuigen zouden tal van zaken op niets uitdraaien. De Arenaut stamelde: u brengt me dus op tijd thuis? Het allesomvattende antwoord liet daarover geen twijfel bestaan: Natuurlijk kun je erop rekenen dat een echte politieagent je zo snel mogelijk thuisbrengt. De geloofwaardigheid van het politie-apparaat is ermee gemoeid, begrijp je. De Arenaut slaakte merkbaar een zucht van verlichting. Agent White, Agent Blue en Agent Pink konden hun gezicht alleen met de grootst denkbare moeite in de plooi houden. De Arenaut merkte echter van dat alles niets.
Thom van W. onthult de ware aard van Arena, het herendispuut der NSR. Agent Orange legitimeert zich niet.
Thom van W. deed een poging tot conversatie met Mr. Orange: wat vindt u eigenlijk van de studentenwereld? Agent Orange: wel, daar weet ik eigenlijk niet zoveel van. Ik ken wel een paar studentenverenigingen, maar alleen omdat ze vaak geluidsoverlast veroorzaken. Wat me altijd zo irriteert is dat er van die brallerige types rondlopen. Bij jou op de societeit ben ik ze ook wel eens een keer tegen gekomen. Ze waren van Arena, dat is toch een dispuut bij jullie? De Arenaut: ja, dat klopt ja. Agent Orange: ik denk echt als ik van die types zie, laat ze eens bij kennis komen, want ze denken echt dat de wereld aan hun voeten ligt. Vind je niet? De Arenaut: ehm, u moet het zo zien: het zijn eigenlijk gewoon allemaal bedriegers, maar ze zullen het nooit toegeven. Wacht, ik moet even nadenken, want ik weet er nog een mooie uitspraak over. Oh ja, het is een geheim zonder inhoud, een geheim dat omdat het inhoudsloos is, niet te verraden is. Agent Orange: zo dat klinkt poëtisch, heb je die van jezelf? De Arenaut: nee, maar dat maakt toch niet uit? Ik ben trouwens meer een schilder, niet zo’n dichter, maar dat weet eigenlijk bijna niemand.
De auto reed inmiddels over de snelweg. Plotsklaps leek de Arenaut voor het eerst een helder moment door te maken en vroeg: het is toch zo dat agenten zich moeten legitimeren? Waarom, ehm, heeft u dat eigenlijk niet gedaan? Agent Orange: je hoeft je niet in alle gevallen te legitimeren. Een uniform communiceert in de meeste gevallen al genoeg. We tonen pas legitimatie als mensen ernaar vragen. De Arenaut: zou u dan, nu uw, ehm, legitimatie aan mij, ehm, willen laten zien? Agent Orange: je staat volledig in je recht als je ernaar vraagt, maar mijn legitimatie ligt in de binnenzak van mijn politiejas. En zoals je weet, heb ik dit jack zojuist in de kofferbak van de auto gelegd. Ik laat je m’n legitimatie wel zien als we in Gouda zijn. Hier op de snelweg kunnen we niet zomaar stoppen. De Arenaut schraapte zijn keel. Daar Agent Orange bedacht dat Thom van W. nu toch mogelijk onraad begon te ruiken, besloot hij met vuur te spelen en het er nog dikker bovenop te leggen. Je gelooft toch zeker wel dat wij agenten zijn? Bevreesd antwoordde de Arenaut: Ja, ja natuurlijk wel, maar u moet begrijpen, ik zit hier ineens in een auto tussen vier onbekende mannen en rijdt weet ik waar naartoe. Voorin deden Agent White en Agent Blue het bijna in hun broek van het lachen. Krampachtig vermeden ze het om naar elkaar te kijken, want dan zou Agent White beslist de macht over het stuur verliezen. Dat hij wellicht ook aan de andere drie heren naar hun legitimatie zou kunnen vragen, kwam simpelweg niet op in het bange hoofd van de blijkbaar nog immer geheel uit het veld geslagen Thom van W.
Thom van W denkt bevreesd dat hij in verband wordt gebracht met religieus fundamentalisme.
Het was al wat langer stil in de auto toen de Arenaut een vraag stelde aan Agent Orange: bent u toevallig politiek geïnteresseerd? Agent Orange: Zeker, ik bewonder VVD-politica Ayaan Hirsi Ali zeer. Het is erg goed dat zij zo fel van leer trekt tegen dat religieuze fundamentalisme. Het religieuze fundamentalisme is echt een steeds groter wordend probleem! Van religie komt alleen maar oorlog. Je ziet het met Van Gogh die omgelegd is. De binnenlandse veiligheidsdienst breidt gelukkig haar onderzoek naar fundamentalistische groeperingen gestaag uit. Alleen naar mijn idee nog niet snel genoeg. Je zult wel begrijpen dat ik er niet in kan komen dat de Navigators, zo’n vereniging van studenten hè, mensen die toch beter zouden moeten weten zou je zo zeggen, zich zomaar inlaat met religie en dat nog eens promoot ook! De Arenaut: mja, ik begrijp het wel, maar daar moet iedereen voor zich toch een beetje een eigen weg of een eigen waarheid in vinden? De overige inzittenden dachten onwillekeurig: zozo, dat is een postmoderne uitspraak voor een lid van NSR.
Agent Orange even later: zeg, hoe zit dat eigenlijk in jouw studentenvereniging… Toen ik er dus een keertje eerder was, het is al weer een behoorlijk tijdje terug hoor, heb ik gepraat met een man die duidelijk ouder was dan de rest. Hij vertelde me dat hij staflid was en dat hij over geestelijke zaken ging. We hadden maar even contact hoor, zoveel weet ik dus niet van hem. Toch vond ik het erg vreemd dat een studentenvereniging zoals jullie, met toch ook van die brallerige types, een soort geestelijk leider bleek te hebben. Ik moest onwillekeurig denken aan een sekte. De Arenaut leek zich te bedenken dat dit mogelijk wel eens het doel van het hele onderzoek kon zijn en besloot zich op de vlakte te houden: oh, nee dat valt mee, die man is heeeeeeel relaxed en dronk gewoon een biertje met ons en deed gewoon lekker mee, weet je wel. Agent Orange: nou, ik vond hem er anders wel dominant uitzien. De Arenaut: ach, dat komt vanwege zijn gezette uiterlijk. Het is een beetje een corporale man enzo, maar in de kern is het een heeeeeeel goeie vent hoor, echt.
Thom van W. komt bijna uit de kast.
Agent Orange: jij lijkt anders helemaal niet op de meeste christenen die ik ken. Dat zijn allemaal van die stijve harken, van die muggenzifters. De Arenaut: nou blijkbaar bestaan er ook nog andere. Agent Orange: dan houd jij je zeker ook niet aan dat regeltje dat je geen sex mag hebben voor het huwelijk. Ik vind dat altijd zo´n gelul. Ik geloof best dat christelijke jongeren dat twee of drie weken volhouden, maar na een maand heb jij toch gewoon sex?!
Opeens lijkt de Arenaut te besluiten dat het mogelijk wel eens gunstig zou kunnen zijn zichzelf te portretteren als een nette jongen. Hij zegt dan ook: de wereld van tegenwoordig is maar zedeloos. Al die mensen die binnen de kortste keren met elkaar naar bed gaan, zonder dat er liefde in het spel is. De Arenaut: ik vind het getuigen van disrespect voor meisjes om ze zo maar te nemen. Maar aan de andere kant, ik moet zeggen dat ik niet veel ervaring met meisjes heb hoor. Ik ben altijd single geweest... Agent Orange denkt er vol medelijden het zijne van: nog even doorvragen en tien tegen één dat hij toegeeft homofiel te zijn. Uit beleefdheid doet hij er echter verder het zwijgen toe…
Thom van W. wordt de koude donkere polder ingereden.
Het was wederom een tijdje stil in de auto totdat het, hoe kan het ook anders, de Arenaut was die voorzichtig vroeg aan Agent Orange of hij wist waar ze inmiddels waren. Agent White meldde niet lang daarna dat de bestemming was bereikt, overigens nadat hij al drie keer een bordje waarop de richting naar het politiebureau aangegeven stond voorbij was gereden. Op een donker polderweggetje stapte iedereen uit de auto, de kou in. De Arenaut zei een beetje bang: ik ben geloof ik nog nooit zo ver buiten de bebouwde kom ben geweest! Wat gaan we hier eigenlijk doen?? Het geruststellende antwoord luidde dat we hier even moesten wachten op een andere politiewagen. Agent Orange nam even daarna een flesje water uit de kofferbak en vroeg de Arenaut om even mee te lopen. Samen liepen ze van de auto weg.
Na enige tijd bromde agent Orange: dit is de vijfentwintigste lantarenpaal, hier moeten we even wachten. De Arenaut knikte, alsof dit iets volkomen logisch was, wat hij reeds menigmaal in politiefilms had voorbij zien komen. De overige drie kwamen er ook gezellig bij staan. Agent Pink haalde een fototoestel tevoorschijn en vroeg de Arenaut om vlak voor de lantaarnpaal te gaan staan. De Arenaut deed het gehoorzaam. Daarop werden er een paar foto’s gemaakt, ofwel een arenaut voor paal werd gezet...
Agent Orange vroeg de Arenaut vervolgens om een eindje van de lantaarnpaal weg te lopen en met het gezicht half omhoog geheven in het licht te kijken. Op deze manier zou er, volgens Agent Orange, praktisch geen schaduwvorming meer optreden in het gezicht, waardoor het optimaal herkenbaar zou zijn. Agent Orange: en denk erom, je ogen openhouden, de kleur van je ogen moet herkenbaar zijn. Ook in deze pose werd de Arenaut vastgelegd.
Thommetje wordt wakker.
Mr. Pink vroeg vervolgens aan de Arenaut om op zijn blote voetjes op het koude asfalt te gaan staan. Alle aanwezigen, op een na, genoten van het verbaasde gezicht van de Arenaut. Voor het eerst lag er iets van ongeloof op. Agent Orange daarop mild: je mag ook je veters uittrekken hoor. De Arenaut keek bevreemd op naar zijn vertrouweling. Toen rechtte Agent Orange zijn rug en keek de Arenaut autoritair aan. Hij bracht zijn hand vlak bij het beteuterde gezicht en knipte hard met de vingers onder het uitspreken van de woorden: heb je het al door warhoofdje, je bent ontvoerd! De Arenaut: oh, wat naar, ik begon al vermoedens te krijgen. Agent Orange dacht daarop: ja inderdaad, maar zeker niet voor twee minuten geleden kereltje.
Agent Orange: ga maar lopen in de richting van Rotterdam. Wij weten net zo min als jij nog waar dat is, dus vraag ons niet welke kant dat uit is. Als het goed is kun je het nachtnet net niet meer halen. Hier heb je een flesje water voor onderweg, want we willen wel dat je uiteindelijk weer thuiskomt. Er zit ook nog wat ranja door, zodat je ook je glucosegehalte op peil kunt houden. Dankbaar nam de Arenaut het flesje ranja, waarin overigens een aantal laxeerpillen zaten opgelost, in ontvangst. Agent Orange: denk eraan dat alleen een echte agent je op tijd thuis brengt. Vervolgens stopte Agent Pink hem nog een beduimeld briefje toe, waarop Genesis 34 geschreven stond. Hier scheidden de wegen. Vanuit de verte zagen we nog net dat de dwalende Arenaut een fikse slok nam uit zijn flesje. Logisch natuurlijk, want wie zou er nu niet van zoveel stress een droge mond krijgen. Ondertussen controleerde Agent Orange in de auto de geluidsopnames en hij zag dat het goed was.
Moeten wij onze zuster dan als een hoer laten behandelen?
Gen 34:31
Dina´s Wrekers,
Levi en Simeon, alias hun vier krachten: Mr. Blue, Mr. Pink, Mr. White en Mr. Orange
PS: Ach, Thom had geluk en kon op het landweggetje, waar tot dan toe rond half twaalf ’s nachts werkelijk nooit een auto langsreed, om diezelfde tijd wonder boven wonder toch een auto tot stoppen bewegen. En zodoende bevatte het overigens uitstekend gecomponeerde muziekstuk toch nog een kleine dissonant. Maar Thom, omdat je zo goed hebt meegewerkt, gunnen we je het wel! En dat biertje gaan we zeker nog eens drinken!
Als een lam werd hij ter slachting geleid. Als een schaap dat stom is voor zijn scheerders, zo deed hij zijn mond niet open.
Jes. 53
De aanleiding
Na het NSA-feest zou een meisje met een mini-rokje zijn belaagd, zo ging de mare. Ze zou zijn ontvoerd en op een bushokje gezet, op het doorzichtige glazen dak welteverstaan. Haar ontvoerders hadden dit snode plan opgevat om inzicht te verkrijgen in de brandende kwestie die hen de hele avond al vreselijk had beziggehouden: zou ze nu wel of geen tangaslipje dragen?
Simeon en Levi briesten van woede toen de diep gekwetste vader Jakob dit aan hen vertelde. Een onheilspellend gehuil werd aangeheven. De messen werden geslepen. De aderen opengesneden en Simeon drukte zijn wond op de wond van Levi. Het bloed van Levi begon te kolken door de aderen van Simeon en het bloed van Simeon door de aderen van Levi. Gillend keken zij elkaar aan met wijd opengesperde ogen. Hun woeste haren dansten wild rondom hun bezwete koppen. De harten beukten in een daverend ritme als van een kudde galopperende paarden. Na dit krachtverhogend ritueel had ieder het gevoel voor twee te tellen. Zij besloten daarop om zich een Sichemiet te verkiezen teneinde op hem zoete wraak te nemen. Het boze oog viel op de Arenaut (nee, geen Areanaut o.i.d., wat is dat voor een steenkolentaaltje) Thom van W., omdat van hem met zekerheid gezegd kon worden dat hij bij het NSA-feest van de partij was, wat zoveel zeggen wil als dat hij met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid een aandeel heeft gehad in het onderhavige misdrijf. Bovendien deed het gerucht de ronde dat het kereltje in kwestie al sinds enige jaren onverantwoorde pogingen in het werk stelde om de wereld te terroriseren met een voor zijn doen veel te grote snavel, zodat het pleit al spoedig definitief in zijn nadeel werd beslecht.
De infiltratie van sociëteit Alveus Dei
Simeon en Levi lieten er verder duidelijk geen gras over groeien. Aangezien zij inmiddels elk voor twee telden, maakten zij zich op en trokken met vier krachten tegelijk naar Rotterdam, te weten Mr. White, Mr. Blue, Mr. Pink en Mr. Orange. Voor vertrek had mr. White op onnavolgbare wijze de auto en het politie-uniform geregeld, Mr. Blue een voedzame maaltijd bereid en de overige kledij verzorgd, Mr. Pink via zijn lucratieve contacten in Rotterdam plaatjes van het smoelwerk van de verdachte bemachtigd.
Eenmaal in Rotterdam aangekomen, werd de auto sluw achter sociëteit Alveus Dei geparkeerd. De goed uitziende Mr. White, Mr. Blue, Mr. Pink en Mr. Orange stapten uit. Na een korte patrouille langs sociëteit Alveus Dei en omgeving werd een waterdicht plan gesmeed. Mr. White nam positie in op een handvol meters afstand van de auto om de buurt in de gaten te houden, en eventuele vluchtroutes af te snijden. Ondertussen metamorfoseerde Mr. Orange zich in Agent Orange (denk ook aan Vietnam). Geflankeerd door Mr. Blue en Mr. Pink liep hij in vol ornaat naar sociëteit Alveus Dei. Op het plein verlieten Mr. Blue en Mr. Pink hem en kozen strategisch positie, zowel met oog op de beveiliging van Agent Orange als het afsnijden van mogelijke vluchtroutes. Agent Orange liep tot voor de deur van sociëteit Alveus Dei. Tot dan toe droeg hij de politiejas binnenstebuiten als een cape om de schouders om niet door politie opgemerkt te worden. Dat was geen overbodige luxe, want ondertussen reed er tot tweemaal toe een politiebusje voorbij. Op een teken van Mr. Pink liet Agent Orange zich snel en behendig de jas van de schouders glijden. Hij draaide de jas om en stak zijn armen in de mouwen. Vervolgens drukte Agent Orange op de bel van de tweede verdieping en wachtte af.
Het duurde niet lang of een verveelde stem diende zich krakend aan met de vraag: Ja? Agent Orange besloot daarop kort en krachtig zijn wensen uiteen te zetten met betrekking tot het pand: ik wil naar binnen. Uit het daarop vrijwel naadloos aansluitende gezoem concludeerde Agent Orange dat daar niet moeilijk over werd gedaan. Nadat hij de deur had opengeduwd liep Agent Orange vrijwel rechtstreeks naar de tweede verdieping. Ondertussen was er in de sociëteitszaal een kerstdiner gaande en stond de deur van de zaal wijdopen. Tevens waren er in de bestuurskamer mensen aanwezig, de deur stond op een kier. Agent Orange bleef echter onopgemerkt.
Thom van W. wordt door Agent Orange ingepakt en meegenomen.
In de deuropening die toegang bood tot de tweede verdieping stond een bleke jongeman te trillen. Onderdanig vroeg hij: wat komt u doen meneer? Agent Orange haalde omstandig pen en notitieblok uit zijn zak en keek de Arenaut vanonder zijn zware wenkbrauwen donker aan.
Ik ben op zoek naar ene Thom van W., ben jij dat toevallig? De Arenaut sloeg abrupt zijn ogen neer en antwoordde met licht overslaande stem: ja meneer. Agent Orange deelde mee dat hij door zijn superieuren gevraagd was om Thom van W. mee te nemen naar het hoofdbureau van Rotterdam, want daar werd op dat moment een verdachte verhoord die tijdens het onderzoek deze naam had laten vallen. Door als getuige bij het verhoor aanwezig te zijn zou hij het verhaal van de verdachte wellicht kunnen completeren. De Arenaut vroeg daarop om welke zaak het ging, waarop Agent Orange zei dat die zaak helaas nu niet nader kon worden aangeduid in verband met de vereiste geheimhouding met betrekking tot het onderzoek. Zou hij deze geheimhoudingsplicht schenden dan zou het leven van sommige betrokkenen in gevaar kunnen komen. En verder: ik snap dat je het vervelend vind om mee te moeten naar het bureau hoor, maar je hoeft er maar een half uurtje te zijn en dan kun je weer naar huis. Verder hoef je niet bang te zijn dat je als verdachte aangemerkt zult worden en kans loopt om een strafblad te krijgen. Je status is die van een getuige. De Arenaut pakte daarop zijn jas, schopte zijn slofjes uit, deed zijn schoentjes aan en volgde Agent Orange op weg naar beneden. De deur van de bestuurskamer was dicht evenals de deur van de zaal waarin het kerstdiner werd gehouden. De trappen en de gang waren leeg.
Thom van W. hobbelt als een schoothondje achter Agent Orange aan.
Ondertussen vertelde Agent Orange aan de Arenaut dat hij door zijn chef was opgepiept toen hij met zijn vrouw en kinderen gezellig aan het tv-kijken was. Omdat hij direct van huis was gekomen, had hij zijn privé-auto meegenomen. De wagen was achter de sociëteit geparkeerd, omdat deze parkeerplaats rustiger was dan elders. Hij wilde namelijk niet dat mensen zouden zien dat hij als politieagent uit zijn privé-auto zou stappen. Want anders loop je gevaar dat ze een deuk in je auto trappen wanneer je weg bent. Als politieagent ben je toch al niet zo populair in deze stad. Vervolgens liep Agent Orange met de Arenaut om het huizenblok heen waarin de sociëteit gevestigd is naar de parkeerplaats achter de sociëteit, een afstand van zeker honderd meter, waarbij de Arenaut als een goed afgericht schoothondje gedwee achter Agent Orange aandribbelde.
Gemoedelijk keuvelde Agent Orange wat over het studentenleven om ervoor te zorgen dat de Arenaut werd afgeleid. Agent Orange: die Navigators, dat zijn toch christenen?
Thom: ja? Agent Orange: dan drinken jullie zeker geen biertjes? Thom: oh nee, dat doen we wel, alleen natuurlijk wel met enige mate. Agent Orange: ja ik ken die Navigators niet zo goed, want ik ben zelf geen christen, maar je hoort wel eens wat, zie je. Moet je misschien een kauwgompje? Dat is goed tegen de zenuwen. De Aurenaut: nee dank u wel. Agent Orange: als we zodadelijk bij de auto komen dan is het de bedoeling dat je achterin gaat zitten, want m’n collega is hier in de buurt nog iemand aan het halen en die zal er wel zo aankomen.
Thom van W. sluit zichzelf op in de auto van Agent Orange.
Bij de auto aangekomen haalde Agent Orange de autosleutel uit zijn zak en klikte de auto open. Agent Orange nam plaats achter het stuur. De Arenaut liep vanzelf naar de andere kant van de auto, deed de deur open, klikte de stoel naar achteren en nam plaats op de achterbank. Agent Orange hoorde met genoegen hoe de Aurenaut vervolgens de stoel van de bijrijder naar zich toetrok en vastklikte. Toch leuk, zo’n drie-deurs-auto, dacht Agent Orange vals, die komt daar niet gemakkelijk meer uit. Enige tellen later kwamen de overige drie aanlopen. Agent
Orange besloot daarop het spelletje met de Arenaut zo lang mogelijk door te spelen.
Mr. White, Mr. Blue en Mr. Pink, nog onwetend van dit voornemen, hadden het heerlijke instappen vanaf ettelijke meters afstand tevreden waargenomen. Terwijl ze instapten zei Mr. Orange tegen de Arenaut, maar wel zo duidelijk dat eveneens Mr. White, Mr. Blue en Mr. Pink het konden horen: daar is mijn collega, hij is in burger. Ik zie trouwens dat hij geen getuige bij zich heeft, maar twee andere collega’s van me. Eveneens agenten in burger, zoals je ziet. Ze hebben hier bij de naburige café’s waarschijnlijk aan buurtonderzoek gedaan. In burger krijg je nu eenmaal meer los bij mensen, dan als je in uniform bent. Ze moeten blijkbaar ook mee naar het hoofdbureau. De Arenaut knikte begrijpend. Mr. White, Mr. Blue en Mr. Pink begrepen het gelukkig ook. Tegelijk transformeerden Mr. White, Mr. Blue en Mr. Pink in Agent White, Agent Blue en Agent Pink. Dat zij toevalligerwijs allen dezelfde kleding aanhadden, inclusief een opvallende opdruk op de linkerzijde van de borst, leek de Arenaut niet te interesseren.
Na behoorlijk wat geharrewar over wie de auto zou besturen, nam uiteindelijk Agent White achter het stuur plaats, aangezien hij daar verzekeringstechnisch voor getekend had. Dat eerst Agent Orange daar zat en er stevig over gediscussieerd werd, mocht geen argwaan wekken bij de nog altijd totaal overdonderde Thom van W… Omdat de Arenaut ondertussen achter de bestuurder was gaan zitten, vroeg Agent Orange aan de Arenaut om van zitplaats te verwisselen. Het zou beter zijn als hij zou opschuiven naar het midden. Dan zou hij namelijk aan beide zijden geflankeerd kunnen worden door een wat grotere kerel dan hem. Op zich geen overbodige luxe voor het geval dat de betovering van de Arenaut zijn kracht zou gaan verliezen. Agent Orange tot de Arenaut: we vertrouwen je wel, maar voor de zekerheid moeten we deze procedure in acht nemen met oog op de veiligheid van de bestuurder. Het protocol is namelijk dat er alleen een agent achter de bestuurder plaats mag nemen, zie je. De Arenaut antwoordde: Ok, geen probleem, ik ga wel in het midden zitten. Daar zat Thom dan, ingeklemd tussen Agent Pink en Agent Orange. Vervolgens startte Agent White de auto en reed de parkeerplaats af.
Agent Orange organiseert een verkleedpartij.
Het duurde niet lang of het mobieltje van de Arenaut ging af. Mag ik bellen meneer, zo vroeg Thom van W. beleefd aan Agent Orange. Agent Orange: dat mag hoor, alleen is het beter om niets los te laten over de omstandigheden waarin je nu verkeert. t’Is ook voor je eigen veiligheid dat ik je dit zeg. De Arenaut keek dankbaar op naar Agent Orange en stelde de overige inzittenden vervolgens gerust met te zeggen: maar natuurlijk doe ik dat niet. Gelukkig betrof het slechts een smsje.
Wat goed van je dat je je naam niet zei toen je aanbelde bij mij aan de deur, zo poogde de Arenaut Agent Orange te paaien. Agent Orange: natuurlijk doen we dat niet, want studenten doen over het algemeen nogal snel open. Als we de rust niet persé behoeven te verstoren dan doen we dat ook liever niet. Je moet toch toegeven dat wij het professioneel hebben aangepakt, niet? De Arenaut: dat valt niet te ontkennen, inderdaad. Dromerig keek hij voor zich uit. Ondertussen kreeg Agent Orange het knap benauwd in zijn politiejas, niet alleen vanwege de dikke voering van de jas, maar zeker ook vanwege de risico’s die nu eenmaal aan het dragen van een dergelijke outfit verbonden zijn. Agent Orange vroeg daarom aan Agent White om ergens te stoppen, zodat hij zich kon verkleden. Tegen de Arenaut zei Agent Orange: als het even kan dan trek ik dat apepakje uit. Sommige mensen denken dat agenten ervan houden om in uniform te lopen, maar geef mij maar gewoon een lekker zittende spijkerbroek en een paar goeie gympen. De Arenaut knikte instemmend. Agent White stopte vervolgens midden in Rotterdam bij een bushalte. Agent Orange stapte uit en ging zich dodelijk kalm verkleden achter de auto, waarbij de overige drie voor zich uitkijkend, ervoor zorgden dat Thom hun gezichten niet al te goed kon zien. Zij konden namelijk alleen door zeer veel moeite te doen hun voortdurende neiging tot schaterlachen begraven achter een strakke pokerface. Toen Agent Orange gereed was stapte hij, gekleed in een mooie sweater, droogjes weer in de auto en het gezel ging verder op weg.
Agent Orange belt de inspecteur en stelt Thom van W gerust.
Agent Orange herinnerde zich dat het plan was opgevat om de Arenaut in de uitgestrekte polder bij Gouda eruit te zetten. Hij vroeg daarom aan de bijrijder, Agent Blue, om diens mobiele telefoon. Hij bedacht dat hij net zou doen alsof hij zijn chef zou bellen om nadere instructies. Agent Orange bracht de telefoon aan zijn linkeroor, zodat de Arenaut die rechts van hem zat onmogelijk zou kunnen opvangen wat er aan de andere kant van de lijn allemaal gezegd zou worden. Agent Orange na enige tijd op gedempte toon: met mij. Je weet wie ik ben he? Zeg je Gouda? Het is dat u het me opdraagt. Ik zal het zo goed mogelijk uitleggen aan hem. Daarop meldde Agent Orange dat het plan was gewijzigd en dat de getuige overgebracht diende te worden naar een politiebureau in Gouda in plaats van het hoofdbureau in Rotterdam. Dat Agent White daarbij de Opel Corsa al geruime tijd aan het voorsorteren was om richting Gouda te gaan, en tijdens het telefoongesprek zelfs de afslag naar Gouda al nam, was de Arenaut nog niet opgevallen. De Arenaut begon gelijk te sputteren: ja eh, dit gaat waarschijnlijk wel wat langer dan een half uurtje duren of niet? Moet u begrijpen agent, ik vind het allemaal erg spannend hier, maar ik weet natuurlijk absoluut niet wat er gebeuren gaat. Ik heb zojuist kort afscheid genomen van een vriendin die naar Amerika vertrekt, en graag zou ik haar nog wat langer spreken. Agent Orange: dat begrijp ik. Maar je moet bedenken dat getuigen een bevoorrechte positie hebben. Ze vervullen namelijk een belangrijke rol bij het politieonderzoek. Zonder getuigen zouden tal van zaken op niets uitdraaien. De Arenaut stamelde: u brengt me dus op tijd thuis? Het allesomvattende antwoord liet daarover geen twijfel bestaan: Natuurlijk kun je erop rekenen dat een echte politieagent je zo snel mogelijk thuisbrengt. De geloofwaardigheid van het politie-apparaat is ermee gemoeid, begrijp je. De Arenaut slaakte merkbaar een zucht van verlichting. Agent White, Agent Blue en Agent Pink konden hun gezicht alleen met de grootst denkbare moeite in de plooi houden. De Arenaut merkte echter van dat alles niets.
Thom van W. onthult de ware aard van Arena, het herendispuut der NSR. Agent Orange legitimeert zich niet.
Thom van W. deed een poging tot conversatie met Mr. Orange: wat vindt u eigenlijk van de studentenwereld? Agent Orange: wel, daar weet ik eigenlijk niet zoveel van. Ik ken wel een paar studentenverenigingen, maar alleen omdat ze vaak geluidsoverlast veroorzaken. Wat me altijd zo irriteert is dat er van die brallerige types rondlopen. Bij jou op de societeit ben ik ze ook wel eens een keer tegen gekomen. Ze waren van Arena, dat is toch een dispuut bij jullie? De Arenaut: ja, dat klopt ja. Agent Orange: ik denk echt als ik van die types zie, laat ze eens bij kennis komen, want ze denken echt dat de wereld aan hun voeten ligt. Vind je niet? De Arenaut: ehm, u moet het zo zien: het zijn eigenlijk gewoon allemaal bedriegers, maar ze zullen het nooit toegeven. Wacht, ik moet even nadenken, want ik weet er nog een mooie uitspraak over. Oh ja, het is een geheim zonder inhoud, een geheim dat omdat het inhoudsloos is, niet te verraden is. Agent Orange: zo dat klinkt poëtisch, heb je die van jezelf? De Arenaut: nee, maar dat maakt toch niet uit? Ik ben trouwens meer een schilder, niet zo’n dichter, maar dat weet eigenlijk bijna niemand.
De auto reed inmiddels over de snelweg. Plotsklaps leek de Arenaut voor het eerst een helder moment door te maken en vroeg: het is toch zo dat agenten zich moeten legitimeren? Waarom, ehm, heeft u dat eigenlijk niet gedaan? Agent Orange: je hoeft je niet in alle gevallen te legitimeren. Een uniform communiceert in de meeste gevallen al genoeg. We tonen pas legitimatie als mensen ernaar vragen. De Arenaut: zou u dan, nu uw, ehm, legitimatie aan mij, ehm, willen laten zien? Agent Orange: je staat volledig in je recht als je ernaar vraagt, maar mijn legitimatie ligt in de binnenzak van mijn politiejas. En zoals je weet, heb ik dit jack zojuist in de kofferbak van de auto gelegd. Ik laat je m’n legitimatie wel zien als we in Gouda zijn. Hier op de snelweg kunnen we niet zomaar stoppen. De Arenaut schraapte zijn keel. Daar Agent Orange bedacht dat Thom van W. nu toch mogelijk onraad begon te ruiken, besloot hij met vuur te spelen en het er nog dikker bovenop te leggen. Je gelooft toch zeker wel dat wij agenten zijn? Bevreesd antwoordde de Arenaut: Ja, ja natuurlijk wel, maar u moet begrijpen, ik zit hier ineens in een auto tussen vier onbekende mannen en rijdt weet ik waar naartoe. Voorin deden Agent White en Agent Blue het bijna in hun broek van het lachen. Krampachtig vermeden ze het om naar elkaar te kijken, want dan zou Agent White beslist de macht over het stuur verliezen. Dat hij wellicht ook aan de andere drie heren naar hun legitimatie zou kunnen vragen, kwam simpelweg niet op in het bange hoofd van de blijkbaar nog immer geheel uit het veld geslagen Thom van W.
Thom van W denkt bevreesd dat hij in verband wordt gebracht met religieus fundamentalisme.
Het was al wat langer stil in de auto toen de Arenaut een vraag stelde aan Agent Orange: bent u toevallig politiek geïnteresseerd? Agent Orange: Zeker, ik bewonder VVD-politica Ayaan Hirsi Ali zeer. Het is erg goed dat zij zo fel van leer trekt tegen dat religieuze fundamentalisme. Het religieuze fundamentalisme is echt een steeds groter wordend probleem! Van religie komt alleen maar oorlog. Je ziet het met Van Gogh die omgelegd is. De binnenlandse veiligheidsdienst breidt gelukkig haar onderzoek naar fundamentalistische groeperingen gestaag uit. Alleen naar mijn idee nog niet snel genoeg. Je zult wel begrijpen dat ik er niet in kan komen dat de Navigators, zo’n vereniging van studenten hè, mensen die toch beter zouden moeten weten zou je zo zeggen, zich zomaar inlaat met religie en dat nog eens promoot ook! De Arenaut: mja, ik begrijp het wel, maar daar moet iedereen voor zich toch een beetje een eigen weg of een eigen waarheid in vinden? De overige inzittenden dachten onwillekeurig: zozo, dat is een postmoderne uitspraak voor een lid van NSR.
Agent Orange even later: zeg, hoe zit dat eigenlijk in jouw studentenvereniging… Toen ik er dus een keertje eerder was, het is al weer een behoorlijk tijdje terug hoor, heb ik gepraat met een man die duidelijk ouder was dan de rest. Hij vertelde me dat hij staflid was en dat hij over geestelijke zaken ging. We hadden maar even contact hoor, zoveel weet ik dus niet van hem. Toch vond ik het erg vreemd dat een studentenvereniging zoals jullie, met toch ook van die brallerige types, een soort geestelijk leider bleek te hebben. Ik moest onwillekeurig denken aan een sekte. De Arenaut leek zich te bedenken dat dit mogelijk wel eens het doel van het hele onderzoek kon zijn en besloot zich op de vlakte te houden: oh, nee dat valt mee, die man is heeeeeeel relaxed en dronk gewoon een biertje met ons en deed gewoon lekker mee, weet je wel. Agent Orange: nou, ik vond hem er anders wel dominant uitzien. De Arenaut: ach, dat komt vanwege zijn gezette uiterlijk. Het is een beetje een corporale man enzo, maar in de kern is het een heeeeeeel goeie vent hoor, echt.
Thom van W. komt bijna uit de kast.
Agent Orange: jij lijkt anders helemaal niet op de meeste christenen die ik ken. Dat zijn allemaal van die stijve harken, van die muggenzifters. De Arenaut: nou blijkbaar bestaan er ook nog andere. Agent Orange: dan houd jij je zeker ook niet aan dat regeltje dat je geen sex mag hebben voor het huwelijk. Ik vind dat altijd zo´n gelul. Ik geloof best dat christelijke jongeren dat twee of drie weken volhouden, maar na een maand heb jij toch gewoon sex?!
Opeens lijkt de Arenaut te besluiten dat het mogelijk wel eens gunstig zou kunnen zijn zichzelf te portretteren als een nette jongen. Hij zegt dan ook: de wereld van tegenwoordig is maar zedeloos. Al die mensen die binnen de kortste keren met elkaar naar bed gaan, zonder dat er liefde in het spel is. De Arenaut: ik vind het getuigen van disrespect voor meisjes om ze zo maar te nemen. Maar aan de andere kant, ik moet zeggen dat ik niet veel ervaring met meisjes heb hoor. Ik ben altijd single geweest... Agent Orange denkt er vol medelijden het zijne van: nog even doorvragen en tien tegen één dat hij toegeeft homofiel te zijn. Uit beleefdheid doet hij er echter verder het zwijgen toe…
Thom van W. wordt de koude donkere polder ingereden.
Het was wederom een tijdje stil in de auto totdat het, hoe kan het ook anders, de Arenaut was die voorzichtig vroeg aan Agent Orange of hij wist waar ze inmiddels waren. Agent White meldde niet lang daarna dat de bestemming was bereikt, overigens nadat hij al drie keer een bordje waarop de richting naar het politiebureau aangegeven stond voorbij was gereden. Op een donker polderweggetje stapte iedereen uit de auto, de kou in. De Arenaut zei een beetje bang: ik ben geloof ik nog nooit zo ver buiten de bebouwde kom ben geweest! Wat gaan we hier eigenlijk doen?? Het geruststellende antwoord luidde dat we hier even moesten wachten op een andere politiewagen. Agent Orange nam even daarna een flesje water uit de kofferbak en vroeg de Arenaut om even mee te lopen. Samen liepen ze van de auto weg.
Na enige tijd bromde agent Orange: dit is de vijfentwintigste lantarenpaal, hier moeten we even wachten. De Arenaut knikte, alsof dit iets volkomen logisch was, wat hij reeds menigmaal in politiefilms had voorbij zien komen. De overige drie kwamen er ook gezellig bij staan. Agent Pink haalde een fototoestel tevoorschijn en vroeg de Arenaut om vlak voor de lantaarnpaal te gaan staan. De Arenaut deed het gehoorzaam. Daarop werden er een paar foto’s gemaakt, ofwel een arenaut voor paal werd gezet...
Agent Orange vroeg de Arenaut vervolgens om een eindje van de lantaarnpaal weg te lopen en met het gezicht half omhoog geheven in het licht te kijken. Op deze manier zou er, volgens Agent Orange, praktisch geen schaduwvorming meer optreden in het gezicht, waardoor het optimaal herkenbaar zou zijn. Agent Orange: en denk erom, je ogen openhouden, de kleur van je ogen moet herkenbaar zijn. Ook in deze pose werd de Arenaut vastgelegd.
Thommetje wordt wakker.
Mr. Pink vroeg vervolgens aan de Arenaut om op zijn blote voetjes op het koude asfalt te gaan staan. Alle aanwezigen, op een na, genoten van het verbaasde gezicht van de Arenaut. Voor het eerst lag er iets van ongeloof op. Agent Orange daarop mild: je mag ook je veters uittrekken hoor. De Arenaut keek bevreemd op naar zijn vertrouweling. Toen rechtte Agent Orange zijn rug en keek de Arenaut autoritair aan. Hij bracht zijn hand vlak bij het beteuterde gezicht en knipte hard met de vingers onder het uitspreken van de woorden: heb je het al door warhoofdje, je bent ontvoerd! De Arenaut: oh, wat naar, ik begon al vermoedens te krijgen. Agent Orange dacht daarop: ja inderdaad, maar zeker niet voor twee minuten geleden kereltje.
Agent Orange: ga maar lopen in de richting van Rotterdam. Wij weten net zo min als jij nog waar dat is, dus vraag ons niet welke kant dat uit is. Als het goed is kun je het nachtnet net niet meer halen. Hier heb je een flesje water voor onderweg, want we willen wel dat je uiteindelijk weer thuiskomt. Er zit ook nog wat ranja door, zodat je ook je glucosegehalte op peil kunt houden. Dankbaar nam de Arenaut het flesje ranja, waarin overigens een aantal laxeerpillen zaten opgelost, in ontvangst. Agent Orange: denk eraan dat alleen een echte agent je op tijd thuis brengt. Vervolgens stopte Agent Pink hem nog een beduimeld briefje toe, waarop Genesis 34 geschreven stond. Hier scheidden de wegen. Vanuit de verte zagen we nog net dat de dwalende Arenaut een fikse slok nam uit zijn flesje. Logisch natuurlijk, want wie zou er nu niet van zoveel stress een droge mond krijgen. Ondertussen controleerde Agent Orange in de auto de geluidsopnames en hij zag dat het goed was.
Moeten wij onze zuster dan als een hoer laten behandelen?
Gen 34:31
Dina´s Wrekers,
Levi en Simeon, alias hun vier krachten: Mr. Blue, Mr. Pink, Mr. White en Mr. Orange
PS: Ach, Thom had geluk en kon op het landweggetje, waar tot dan toe rond half twaalf ’s nachts werkelijk nooit een auto langsreed, om diezelfde tijd wonder boven wonder toch een auto tot stoppen bewegen. En zodoende bevatte het overigens uitstekend gecomponeerde muziekstuk toch nog een kleine dissonant. Maar Thom, omdat je zo goed hebt meegewerkt, gunnen we je het wel! En dat biertje gaan we zeker nog eens drinken!
tsja... die censuur van tegenwoordig... 
't Wordt steeds mooier, Simeon & Levi. Of je even wilt bellen hoe het meisje echt vernederd is. Stelt ze vast op prijs... 
pandas, beetjes, pandabeertjes... 
JC vrije val: niet te frustie he?
JC vrije val: niet te frustie he?
Nou nou,
Wat een stoer boefje ben je dat jij meer dan eens per jaar copuleert... Ik kan me niet voorstellen dat het je lukt als je vrouwen op bushokjes zet.
Maar ja wie weet heb je bepaalde vrouwen die dat fijn vinden. Hier in Leiden in ieder geval niet en ik geloof dat ze het in Amsterdam ook niet leuk vinden. Misschien houden de vrouwen in Rotterdam wel van zo'n behandeling en verklaart dat ook de enorme toestroom van mannen die in Rotterdam gaan studeren...
Wat een stoer boefje ben je dat jij meer dan eens per jaar copuleert... Ik kan me niet voorstellen dat het je lukt als je vrouwen op bushokjes zet.
Maar ja wie weet heb je bepaalde vrouwen die dat fijn vinden. Hier in Leiden in ieder geval niet en ik geloof dat ze het in Amsterdam ook niet leuk vinden. Misschien houden de vrouwen in Rotterdam wel van zo'n behandeling en verklaart dat ook de enorme toestroom van mannen die in Rotterdam gaan studeren...
En ik dan? Mag ik er ook bij worden gesleept? Ah toeeeee? Alsjeblieft? Mag het, mag het?